Turkije – Cappadocië – 2002

Reacties zijn gesloten

[sliceshow id=”321″]

Merhaba Cappadocië…………

Wij zijn eind oktober 2002 op vakantie geweest naar het mooie Cappadocië in het binnenland van Turkije. Het was een onverwachts geboekte korte reis, lekker met z’n tweeen, een 8-daagse rondreis naar de binnenlanden van Turkije met KRAS reizen. Een van de merkwaardigste landschappen van Turkije is te vinden in de streek Cappadocië. Diepe kloven en rotsen in de vorm van kegels en zuilen bepalen hier het gezicht van de omgeving.

De streek wordt beheerst door de 3916 m hoge berg Erciyes Dagi. Miljoenen jaren geleden kwam deze vulkaan tot uitbarsting en bedekte honderden vierkante kilometers met lava. Deze uitbarsting moet een van de grootste vulkaanuitbarstingen op aarde zijn geweest.
Eeuwenlange erosie door regen, wind en overstromingen heeft dit ongewone landschap gevormd. Men zou denken dat op deze bodem niets kan groeien, maar deze grond is juist zeer vruchtbaar. Dat ontdekten ook de eerste bewoners van dit gebied, er hebben zich hier dan ook veel landbouwers gevestigd. Er wordt hier ook tot op de dag van vandaag veel aan wijnbouw gedaan. De wijn is van redelijk goede kwaliteit.
De eerste bewoners ontdekten ook de wonderbaarlijke eigenschappen van het tufsteen. Het is zacht totdat het met lucht in aanraking komt. Men ontdekte dat er met gemak complete woningen in het steen kon worden uitgehouwen.

In de loop van vele jaren zijn over een gebied van honderden vierkante kilometers talloze ruimtes uitgehouwen, variërend van huizen voor de boeren tot duivenhokken en stallen. Tevens werden er prachtig beschilderde kerken gemaakt, men schat het totale aantal op zo’n 3000! Er werden complete dorpen gecreëerd, en nog steeds wonen er mensen in de rotsen.

De merkwaardig gevormde rotskegels, met een blok steen er bovenop, worden fairy chimneys genoemd. Die naam is afkomstig uit de plaatselijke folklore.

Er werd beweerd dat de mensen die zich in de oude kerken hadden gewaagd, werden ontvoerd door feeën.

• Op de eerste dag (maandag 21/10/02) landden we na 3 uur en een kwartier vliegen met een moderne kist van INTER airlines op het vliegveld van Antalya. Het was inmiddels middernacht als we de bus zitten. Onze jongen gids Sahim meldt al gelijk in de bus dat we de eerste dag vrij hebben en aan het strand kunnen gaan liggen, om lekker uit te kunnen rusten van de late vliegtocht.

Aankomst bij het hotel in de badplaats LARA aan de linkerkant van de baai van Antaly. Iedereen ging snel slapen. Het is een mooi comfortabel hotel, van luxe klasse, en het eten is goed, wel wat jammer van de disco in de kelder van het gebow die ging wel tot 5 uur s’nachts, maar ja de tweede nacht slapen we lekker comfortabel.

•De volgende ochtend (dinsdag 22/10/02) lekker aan het kiezelstrand van Lara, heerlijk warm wel 30 graden en het zeewater is nog heerlijk om te zwemmen. De zee loopt wel heel stijl af, niet voor kleine kinderen ! De hele dag kunnen we startende en landende vliegtuigen bekijken, een mooi gezicht !

•De derde dag (woensdag 23/10/02) gaan we al vroeg (07.30 uur) per luxe bus op weg naar het mooie Cappadocie. Het werd een lange maar mooie tocht, zo’n 700 kilometer, met alle pauzes erbij waren we zo’n 12 uur onderweg.

Konya

Eerst gaan we naar Konya, de meest religieuze stad van Turkije. Hier was in de dertiende eeuw Mevlana Rumi, de imam en tevens de stichter van de orde der dansende Derwisjen. De leden zijn van oorsprong aanhangers van het soefisme, een mystieke stroming binnen de islam. De mystieke ordes werden officieel verboden door Atatürk. Hij zag hun praktijken als een bedreiging voor de vooruitgang.

Van heinde en ver komen Turken een bezoek brengen aan het graf van Mevlana dat wordt gemarkeerd door een opvallende, groen betegelde toren.

Na onze schoenen te hebben uitgedaan mogen we naar binnen. Het interieur van het gebouw is indrukwekkend.
Ooit diende het als kloostercomplex maar nu is het een museum en bedevaartsplaats, het is druk, toeristen en ook vele Turken bezoeken het museum. Na het bezoek aan het Mevlana Klooster vervolgen wij onze tocht door de Anatolische steppen en komen tegen lunchtijd bij een traditionele pleisterplaats, een “karavanserai”.


Karavanserai

Men had berekend dat een kameel in één dag 40 km kon lopen dus werden langs handelswegen op iedere 30 tot 40 km afstand van elkaar dit soort pleisterplaatsen of herbergen gebouwd tot ver in Perzië. De karavanserai boden de reizende kooplieden alle gemak, luxe en bescherming. Zij waren voorzien van een moskee, badhuis, keukens, slaap- en verblijfplaatsen, een reparatiewerkplaats en natuurlijk grote stallen voor de kamelen. Voor het donker werd had de handelaar dan in ieder geval onderdak. Bij het vertrek betaalden de reizigers naar draagkracht. Rijken betaalden hun logies en arme reizigers hoefden niets te betalen.

De Sultanhani zoals deze karavanserai heet, is één van de grootste en ziet er prachtig uit. Via de poort stappen we een grote, hoge ruimte binnen waar rijen tafels en banken staan. Er kunnen wel heel veel bussen met toeristen tegelijk komen eten, in een mum van tijd is het er stampvol. Toch heeft het wel wat. De bediening werkt snel en iedereen krijgt het zelfde eten, Turks brood, soep, bonen en pizza.

Na de lunch van 7 euro stappen we s’middags de bus weer in en zijn weer vele uren tot aan de horizon uitgestrekte landerijen waar de aardappel- en suikerbietenoogst hard bezig is. De natuur is prachtig en de weg naar Cappadocie voert door de vlakke, uitgestrekte binnenlanden, die bestaan uit zeer vruchtbare akkers, waar de boeren veelal aardappelen en suikerbieten verbouwen. Vrouwen en ingehuurde plattelandsbevolking rapen met de hand aardappelen en suikerbieten, de boeren brengen met hun tractoren de oogst naar centraal gelegen opslagpunten en staan dan uren in de rij te wachten om gewogen en gelost te worden , een mooie taakverdeling !

In de binnenlanden leeft de bevolking naar onze maatstaven zeer primitief, je gaat terug tot de jaren 1920 – 1920 qua bewoning. De huizen zijn veelal gebouwd uit leem, zomers koel en s’winters lekker warm, maar de jeugd ziet er goed uit en loopt in de verplichte schooluniforme rond.

Dat moet ook wel want s’zomers stijgt de temperatuur tot boven de 40 graden Celsius en s’winters kan het er makkelijk tot 25 graden onder nul vriezen. De sneeuw ligt dan tot 2 meter hoog.

Ürgüp (- Cappadocië)

S’-avonds tegen 20.00 uur komen we aan in Ürgüp. Ons hotel in Ürgüp ziet er groot en luxe uit, wel zo prettig we hebben vandaag bijna 800 km afgelegd. Van de buitenwereld zien we niets meer het is inmiddels te donker geworden. Het landschap zien we eerste de volgende ochtend bij het ontwaken, het is buiten kil, maar het wordt toch een hete dag , 30 graden en dat in oktober !

•De volgende ochtend (donderdag) gaan we met de bus naar de voornaamste attracties van de streek Cappadocië. We rijden eerst naar de burchten van Orthahisar en Uchisar voor een beklimming van het paleis. Hierna lunchpauze in een geod restaurant en dan door naar de Vallei van Göreme.

Dit gaat via een enge dalende weg met vele scherpe haarspeldbochten . In deze vallei is het openluchtmuseum gevestigd. Het Christendom drong hier vroeg door en daar zijn vele sporen van zichtbaar. Monniken vestigden zich hier in de 9e en 13e eeuw. In de zachte tufsteenformaties werden maar liefst 80 kloosters en kerken uitgehouwen.

Stuk voor stuk pronkstukken die vaak versierd zijn met muurschilderingen. Hier konden de vroege christenen ongestoord hun godsdienst belijden. Bij dreiging van Arabieren trok men zich terug in complete ondergrondse steden waar men het lang vol kon houden.
Nog steeds zijn de ronde, platte stenen te zien waarmee de gangen werden afgesloten. De fresco’s in de kerken zijn het resultaat van de noeste arbeid van de monniken, die vastbesloten waren om het geloof op de muren van hun koude, stenen wijkplaatsen aan te brengen. De afbeeldingen kwamen voort uit een grote kennis die men destijds had van de heiligen en de geschiedenis van de kerk.

Helaas zijn de fresco’s zwaar beschadigd door vrome moslims die de gezichten van de afbeeldingen geschraapt hebben.

332 Totaal 1 Vandaag